COLUMN

MIEKE

Mieke van Stigt is socioloog en pedagoog, schrijfster en columniste. Ze verbindt actuele maatschappelijkekwesties met ontwikkelingen in de samenleving als geheel en is bekend van haar boek Alles over pesten(2014) en haar columns en artikelen op Sociale Vraagstukken.

BEELD MIKE RAANHUIS

DE PRIJS VAN WONINGNOOD

Mijn nichtje (27) heeft na afronding van haar studie haar eerste baan. Ze is een van de weinige gelukkigen met zicht op een vast contract, iets wat in deze tijd al niet meer vanzelfsprekend is. Er is alleen wel een klein probleempje, haar baan bevindt zich op twee uur reizen. Dat is vier uur heen en terug. Als het meezit. Ze wil niets liever dan op zichzelf gaan wonen. Maar keer op keer krijgt ze te horen dat een huurwoning aan haar neus voorbijgaat.


De dochter (24) van een vriendin zoekt een koopwoning. Een appartement. Ze heeft een vaste baan en komt in aanmerking voor een hypotheek. Toch zoekt ze al maanden tevergeefs. Zelfs een eenkamerappartement met piepschuim plafond gaat weg voor een woekerprijs. Sinds ze na afronding van haar opleiding haar studentenkamer moest verlaten, woont ze noodgedwongen weer thuis. Vrienden van haar betalen krankzinnige bedragen voor het illegaal “mogen wonen” in een slooppand.


Kinderen die langer thuis blijven wonen, of noodgedwongen weer bij hun ouders gaan wonen worden ook wel boemerangkinderen of nestklevers genoemd. Hun ouders worden “Hotel Mama” genoemd, zij verwennen hun kroost en belemmeren ze in het zelfstandig worden. Maar is dit de schuld van de ouders?


Er is een enorm tekort aan betaalbare woonruimte. Dit is een direct gevolg van een jarenlang afbraakbeleid. Tienduizenden sociale woningen werden en worden verkocht, de winst verdwijnt in de zakken van grote investeerders. Het gevolg is dat de huren blijven stijgen en dat het voor een beginner vrijwel onmogelijk is om een betaalbare woning te vinden. Als je al ingeschreven staat bij de gemeente van je zoektocht, kan het nog 7 tot 20! jaar duren voor je aan de beurt bent. Ook op de markt voor koopwoningen is de situatie overspannen. Huizenprijzen rijzen de pan uit, terwijl het voor jongeren steeds moeilijker is om een hypotheek te krijgen. Waar ze eerst werden gedwongen of aangemoedigd om te lenen voor hun studie, blijkt nu hun studieschuld een belemmering in het zelfstandig worden.


De gevolgen hiervan zijn veel omvangrijker dan vaak wordt beseft. Jongeren doen er steeds langer over om een zelfstandig leven op te bouwen. De jongeren die dank zij een goede band met hun ouders nog thuis kunnen blijven worden en/of financiële steun krijgen, zijn in dit verhaal nog eigenlijk de bofkonten. Sowieso doen ouders doorgaans hun stinkende best voor de toekomst van hun kroost. Het is juist de overheid die de ontwikkeling van jongeren tegenhoudt, dat moeten we ouders niet gaan verwijten.